dün yine acı ve hayal kırıklığı dolu haberler aldık, üzüldük bütün gece baş ağrısı ve stres çektim, anca sabah 05:00 civarı uyuyabildim saatimi 08:55'e kurdum ki o siren sesini, o 1 dakikalık saygı duruşunu kaçırmayayayım. "alkış kıyamet, bravo" bana diye değil, 1 dk önünü ilikleyemeyenlere misal olsun diye şu an bulunduğum ilçeden hep umutluyum biliyorum ki isminin anımsattığı kadar ruhunda da barındırıyor bu semt sevgilimizi saat 09:00 balkondayım esiyor karşımda vızır vızır geçen arabalar ve kulağımda gürültüleri beklediğim tek bir ses karşı apartmanda evin camlarını silen temizlik yardımcısı Atatürk ve Salvadore Allande heykellerine ev sahipliği yapan parkta oturan insanlar, spor aletlerinde sabah sporunu yapanlar, zabıta binası yol, ... saatim yok yanımda kornaların aralıksız çığlıklarıyla anlıyorum siren sesi yaklaşıyor 09:05 içim titriyor soğuktan değil oldum olası alt üst eder bu "ses" beni bir o kadar da isterim her sene ...