Seni gördüğüm her an
midem ağzıma geliyor,
cinnete bulanıyor naif ruhum.
Gel gör ki ulusun yarısı seni seviyor,
zaten tutulduğu da bu ya nutkumun!
Psikolojik ve sosyolojik bir mücadelenin içindeyiz... Bundan yıllar önce, 2012'de, bir yazı okumuştum. Tam da Dağlıca (okumak için tık tık ) olayının ardından. Yeniden kendini sıklıkla hatırlatmaya başlamıştı terör. Linklediğim yazımda bir liste var, o sıralarda "sadece" beş satır. Şimdi listelemeye kalksam yanımda durup buz kesmiş elimden tutacak cesaretiniz var mı? ... Okuduğum o yazıda şöyle bir şey diyordu yazar: Günümüz Türkiye’sinde terörün gündelik haberler arasında yer almaya başlaması ve toplumun buna sessiz kalması, bir toplumun yok olmasının yolunun o toplumun değer yargılarını aşındırmaktan geçtiği gerçeğini akıllara getirmektedir. Ne kadarı doğru? Aşındığımız kesin. Peki, aşınan gerçekten değer yargılarımız mı? Neden sessiz kalıyoruz? Umursamıyor değiliz. Üzülmüyor değiliz. Görmüyor değiliz. Hatta 2012'den farklı olarak artık ölmüyor da değiliz. O halde olan ne? Kanıksıyoruz. (TDK /1. -i Çok tekrarlama sebebiyle etkilenmez ...
ahahahahaaa, görseli sevdim.
YanıtlaSilBu yazı bütünü de bir tweetti sanırım. O zaman buradan söyleyelim, güzelmiş şiirsel bağyan.
Beyza,
YanıtlaSilGörsel nokta atışı oldu:)
evet tweet olarak yazmıştım gündeme bilenip, sonra burada ölümsüzleşsin istedim^^
Şiiri seviyorsun Nini :) yakında bir şiir postu da ben hazırlıyorum :)
YanıtlaSilBolat,
Silsenden şiir okumak için bekliyor olacağım:)
Şiir yazmak gibi bir yeteneğe sahip değilim ama postu yazdım haberin olsun :) sana da tavsiye ederim kitabı güzel insan :)
SilGüzeel bir anlatım:)
YanıtlaSilLAla,
Silteşekkür ederim