Cevo

-Bu bir anı yazısıdır-

Abi-kız kardeş ilişkisi, deli dolu ama çok özel bir ilişkidir... 

Doğduğumda abim beni hiç istememiş:

Bu nee, kız bu, ben top oynayamam bununla; istemiyorum bunu ben! 

Akıllı ebeveynlerimizden "baba" olan abime şu şekilde yaklaşmış:

Bak yavrum, sen şimdi bu kızı istemiyorsun ama o büyüyecek, çok güzel olacak. Sonra Kel Mahmut gelecek, kardeşinle evlenmek isteyecek. Biz de başlık parası isteyeceğiz ve ne istersen sana alacağız.

- Neden Kel Mahmut bilemiyorum ama bildiğimiz "Kel Mahmut" değil,  onu biliyorum (gülücük) - 
-Uçak da alacak mıyız? 
-Tabii!

Bir süre düşünen sevgili abim tüm isteklerine benim üzerimden sahip olacağına kanaat getirip beni sevme kararı almışken, akıllı ebeveynlerimizden "anne" olan abime şöyle der: 

Peki, ya kardeşin Kel Mahmut'u beğenmezse; ben evlenmem bununla diyerek fakir biriyle evlenirse?

İşte sonrası tam bir dram.
Yerinden adeta füze misali fırlayan abim, daha birkaç günlük olan masum ötesi beni boğazlar.

Öldürürüm onu, yapamaz öldürürüm !" diyerek boğazlamış.

Babamın gülüşmeleri arasında beni annem kurtarmış.
-Bu arada kendisiyle aramda 5 yaş fark olduğunu artık söylemeliyim sanırım. Psikopat abiye çıkmasın adı, üzülürüm (gülücük) - 

Böyle başlayan ilişkimiz sonrasında oldukça uyumlu devam etti. Zira aksi bir durum için abimin hiçbir nedeni kalmamıştı. Çünkü ben futbol oynayan, istediğinde onunla "dişe diş kana kan" dövüşen kız kardeştim. En sevdiğim oyunumuz benim "Zeyna" onun ise "Herkül" olduğu boğuşmalarımızda: Kendimi yastıklarla donatıp, belime de frizbimi takıp, "ayyy yaaay yaaaaa!" diye çığırarak abime saldırırdım. Hiç acımaz o da bana saldırırdı. Bu eğlenceli oyunumuz ya onun burnunun kanamasıyla ya da benim ağlamamla sonlanırdı. Ha' bir de kendisi benim ağlamamı yüzümü yastıklarla kapatıp annemize duyurmamaya çalışırdı. (gülücük) 

Aslında güzel ve eğlenceli olan çok anımız var ama hepsi yaz yaz bitmez. Son olarak, oldukça gür ve sağlıklı saçlarım vardır ki bunu tamamen sevgili abime borçluyum!

Çünkü hep tomar tomar saçlarımı yolar, sonra da onları elime tutuştururdu. Kendisi şu anki saçlarımı bu olaya borçlu olduğumu söylüyor, ben de yiyorum...

Yazarken canım çekti...
Burada olsaydı gider üstüne "Hulk Hogan" diyerek atlardım. Ama yok, neyse, o zaman eskiden evdeki rutin diyaloğumuzla bitiriyorum;
 -gaaaardeşiiimmm 
-nerdeesiiiiin? 
-burdaaaayıımm!