Arayı kapatmak çok zor.
Şu an kendimi bir bilimkurgu filminden fırlamış gibi hissediyorum... Sanki yıllar önce dondurulmuşum da yüzyıl sonra uyanmışım. Her şey tanıdık ama aynı zamanda yabancı. Bir yandan da uzaydan döndüğünde ülkesini bulamayan, arada kalmış kozmonot Sergei Krikalev gibiyim: yani ne tam buraya aitim ne de geride bıraktığım yere. Hatta ülkem bile durmuyor olabilir. (Buralarda blog vatandaşı kaldı mı?)
Tekrar yazmak istedim bir nebze de olsa kendimi eski usulde bulmak için. Aslında deftere karalamalarım başlayalı 1 sene oluyor sanıyorum. Önceki yaşgünümde dönmüştü yazma hevesim. Hatta bu blog'u geri getirdim, yitirdiğim alan adımı geri aldım. (Bkz. nileud)
Bu yaş günümde de buraya dönüyorum. Artık olduğu kadar; mükemmeli kovalamadan, akışta...
Başta dediğim gibi arayı kapatmak çok zor. Sadece bilenler ve sevenleri için bir çırpıda çıkaracağım yara bandını: Dayatmalarda Kayboluş'u yitirdik 2021 yılında. Ardından onun eski eşini de.
Zor zamanlardı.
En zor gelen de, onun kırmızı karavan hayalini gerçekleştirmemiş olmam...
Ama bunla da şimdilerde vedalaştım ve kendimle barışığım.
Hayat tam da böyle bir şey çünkü.
Her şey istediğimiz gibi olamadığı gibi bazen üzerine bir de dünya alt üst olabiliyor.
Sonra yavaş yavaş bulantı geçiyor ve sen yine dünyanın dönmesine adapte oluyorsun.
Öyle işte.
Nini'nin Kelimeleri burada.
Olduğu kadar, burada kalanlarla. (gülücük)
Bir de yeni nesil adettendir, atlamış olmayayım:
Yorumlar
Yorum Gönder
Sen de kelimelerini benimle paylaşabilirsin.