Kaya (Marble)

Mevzubahis, dalgalarla olan münasebetinden alsa da fotoğraftaki rengini, özünde kar beyaz olan, nam-ı diğer marble bir kaya.

Bir kayanın üstündeyim.
Çıkıntılı, hafiften rahatsız bir kaya. Ama yerleşecek kıvamda bir düzlük buluyorum yıl boyu masa başından kalkmayan "rahatı yerinde" yaşamıma.
-"Kaya" sınıflandırmama kanma, "marble" diyorlar adına buralarda.-

Yirmi metre ötesi lacivert, berisi yeşil bir deniz var ayaklarımın altında. Biçimsiz, sıra sıra turuncu dubaların ardından gelen dalgalar yüzüme patlıyor köklerime çarptıkça.
Islanıyor tüm dünyam.
Sırılsıklam oluyor bacaklarım, gözlüğümün camı ve iki kelam etmeye çabaladığım, tavernadan rica edilmiş kenarı yırtık kağıt parçası. Ama umursamıyorum. Bir tek kelimelerim ölümsüzleşirken destek olan kitabın ıslanmasına içleniyorum. -Sayfasını kıvırmaya bile kıyamadığım kitabın ıslanmasına.-

Ne akan mürekkep ne de etkisi geçen güneş kremi kaldırabiliyor beni olduğum yerden.
Öylesine huzurlu, öylesine dinlendirici, öylesine ilham verici bir kaya ki bu sayfalarca yazmak istiyorum.
Olmaz ya, bir de o kayanın üstünde bir daktilo hayal ediyorum...

Bikinimin sırtı çapraz. Beyaz tenim, emrivaki yeni rengine alışamayacak olsa da rüzgârın serinliğine kanıp güneşe meydan okuyorum.
Gel diyorum.
Gel ve gir içime.
Tüm bedenime doku güneş desenini. Ben burada huzur buldukça sana aitim. Denize aitim. Yüzümde patlayan dalgalara, "Bu kadın orada ne yapıyor?" bakışlarına aitim.
Anlıyorum ki doğanın büyüsüne kapıldığım bu seyahatimde* en çok bu kayadaki kar beyaz saatlerimi seveceğim.
Mutluyum.
Huzurluyum.
Hayatımdaki herkese, her şeye "dur" dediğim bugün adına yalnızca keyfimin bedelinden, ıslanan Ahmet Hamdi Tanpınar eserinden, özür dilerim.

28.07.2014/ *Thassos 

Son söz

Kendi kendime bunları karalarken birkaç kare çekilmiş ardımdan habersiz. İyi ki dedim. İyi ki de ölümsüzleştirmişsin bu anı Abidin. Bak, şimdi de portfolyona huzurun resmini ekledin. 

(Benimle dinle...)