Çamur (Kısa hikaye)

...dün gece bedenimi kış evimin arka bahçesindeki çamurlu arazide bıraktım.
 her adımımda biraz daha gömüldü bataklığa ayaklarım. havanın soğukluğu iliklerime kadar işlerken kalbimin atışları normal dışı seyir etmeye başlamıştı. göz kapaklarım gittikçe daha da ağırlaşıyor, kıl köklerimde sinsi sızılar kol geziyordu. bir an için duraksadım ve yutkunup biraz daha ilerleme kararı aldım.

...yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. ben diyeyim 2 kilometre, siz diyin 3! yorulunca yeniden durdum ve ardımda bıraktığım izlere baktım. ben diyeyim15, siz diyin 20 adım! aslında, hala ne kadar da evimin yakınındayım.
yorgun vücudum zihnimi ve sanrılarımı da ele geçirmişti. zamanımın dolduğunun farkına vardığım her saniye  bir başka uzvum daha işlevini yitirdi. son bir şans diledim içimden, yüzleşebilirim dedim. evet, demesine aynen böyle dedim ama vicdanıma dinletemedim. çok geç olmuştu benim için artık.

kaslarımın son eforunu da sarfederek yüzümü göğe doğru kaldırdım, hiç yıldız yoktu. bir anda boşalan bacak sinirlerimle dizlerimin üstünde çamura yapıştım ki, o an ufak bir tebessüm yerleşiverdi yüzüme. aylardır ilk defa iyi hissetmiştim...
başım ve gövdem yere yığılırken, şimdi uzaktan bakıyorum da kendime: insan hak ettiği gibi ölür dedikleri bu olsa gerek.

diyecekler ki ardımdan, "bataklığa gömülü bir şekilde öldü, layığını buldu!". herkes sadece yüzümün çamura batmayan kısmını göstererek, "adama bak, ölürken bile pişkin pişkin gülümsemiş" diyecek. ama kimse üzerimden gazete kağıtlarını kaldırıp, yüzümün çamurlu yanını silip bakmaya tenezzül etmeyecek.

 bu saatten sonra beni kim anlamış ne önemi var ki zaten... ben korkak, kaçak bir katilim. herkes beni affedip, şimdi arkamdan dua okusa bile, ben kendimi hiç affetmedim!
birkaç sınırı aşmış kadeh ve düşünülmeden çevrilmiş kontak... hayatları, hayatımı çalan acı bir fren sesi... çamura bulanmış bir kız çocuğu bedeni... ben koca bir ailenin katiliyim. ben bu kasaba sakinlerinin katiliyim!

aylarca sürdü firari hayatım. kimse tanımadı beni koca bir şehirde, saklandıkça saklandım. sadece biri, sadece birinden yakamı kurtaramadım. ben nereye kaçsam o hep yanımda, baktığım her yeni suratta o karşımda. kimsenin beni tanımadığı yerlerde bile sanki herkes bilirdi katil olduğumu. yüzüme gülümseyip, selam verirlerken, adeta gözlerinde saklarlardı canımı yakmak için o küçücük kızın yola savrulmuş vücudunu.
küçücük esmer bir kız çocuğu... kazanın şiddeti değil, kan kaybı olmuş sonu. oysa almış olsaydım onu kucağıma, koştursaydım kasabanın hekimine... 3 sene mi yatardım, 5 mi? varsın müebbet olsun layığım. zaten müebbet dediğin aylardır hissettiklerimin yanında ne ki? ben hiç bir zaman vicdanımdan daha büyük bir ceza yaşayamazdım.

tam 1 sene 9 gün sonra, bir gece yarısı gizlice döndüm aynı kasabaya. evim yerle bir edilmiş, kara kışın soğuğunda kalmış sokak kedileri bile içinde yaşamak istememiş. öylesine lanet, öylesine taşlanmış, hırpalanmış... sanki beni bulamayan hırsını cansız betonlardan çıkarmış.

...yürürken arka bahçenin çamurlu yolunda,
 gözümde sadece küçük esmer bir kız çocuğu.
 geri gelemeyecek bilirim ama,
 onun şerefine aksın kanımın sonu!

kimse o günden beri ne yaşadığımı bilmedi, bilmesinler önemi de yok! varsın beni adi bir katil olarak ansınlar razıyım ama o küçük kız çocuğu ne kadar pişman olduğumu, ruhumun çoktan öldüğünü ve benim sadece yürüyen bir bedenden ibaret olduğumu bilsin istedim: geç de olsa yapmam gereken şeyi yaptım ve  dün gece bedenimi kış evimin arka bahçesindeki çamurlu arazide bıraktım.