09:05 - Onunla 1 dakika

dün yine acı ve hayal kırıklığı dolu haberler aldık, üzüldük
bütün gece baş ağrısı ve stres çektim, ancasabah 05:00 civarı uyuyabildim
saatimi 08:55'e kurdum ki o siren sesini,
o 1 dakikalık saygı duruşunu kaçırmayayayım.
"alkış kıyamet, bravo" bana diye değil,
1 dk önünü ilikleyemeyenlere misal olsun diye

şu an bulunduğum ilçeden hep umutluyum
biliyorum ki isminin anımsattığı kadar ruhunda da barındırıyor bu semt sevgilimizi

saat 09:00
balkondayım
esiyor
karşımda vızır vızır geçen arabalar ve kulağımda gürültüleri 
beklediğim tek bir ses
karşı apartmanda evin camlarını silen temizlik yardımcısı
Atatürk ve Salvadore Allande heykellerine ev sahipliği yapan parkta oturan insanlar,
spor aletlerinde sabah sporunu yapanlar,
zabıta binası
yol,
...

saatim yok yanımda
kornaların aralıksız çığlıklarıyla anlıyorum
siren sesi yaklaşıyor

09:05
içim titriyor
soğuktan değil
oldum olası alt üst eder bu "ses" beni
bir o kadar da isterim her sene duyabilmeyi
arabaların çoğu hala vızır vızır ama kornalar kesilmiyor
bu görüş açımdan yolun ortasında duran araçlar görmedim
ama kenara çekip inenler var
çapraz binadan çıkan yaşlı amca dimdik duruyor
evin önünden geçen kadın dimdik duruyor
temizlik yardımcısı elinde beziyle balkonda,
parkta olan herkes dimdik duruyor.
zabıta binası acil alarm boşaltılmış gibi hepsi dışarı çıkmış, dimdik duruyorlar
büyük market zincirinin arka kapısı, onlarca insan dimdik duruyor
bir tane haraket eden beden görmüyorum
varsa bile göz ardı ediyorum
ama yok, herkes şu dakikada dimdik
bunu biliyor buna inanıyorum
..
"alkış kıyamet, bravo onlara" diye değil
bu 1 dakikayı anlayamayanlara misal olsun diye

vücudum kaskatı gözlerim yerinde duramıyor
bir kare almak için elimde kalmış fotoğraf makinem
annesiyle yürüyen bereli küçük kızın bir anda dimdik duruşunu çekmek istiyorum
olmuyor
kımıldayamıyorum!

09:05 2011'im böyle
şahit olduklarımın görüntüleri hafızamda
sizinkiler de sizde...
1 dakika ne onu geri getirecek ne de ondan çaldıklarımızı
sadece 1 dakika ile ne onun eserlerini yaşatabiliriz ne de kendimizi
1 dakika ne ona olan sevgimizin ne de ona özlemimizin ömrü.

sembolik de olsa
1 dakika ona karşı anmak adına yaptığımız en önemli ritüel, bir nevi ibadet
bu yüzden hiçbir günü bu gün kadar vurgulamam ben
bu yüzden hiçbir sıradan dakikayı bu 1 dakika önünü iliklemek kadar saygı değer görmem
zaten sırf bu yüzden seviyorum ya o içimi ürperten
beni kaskatı kesen siren sesini.

dokuzu beş geçe

09.05 2012'de kim öle kim kala
ama
kalan sağlar yine durabilsin dimdik ayakta