Steve Jobs ve Tenzile Erdoğan

Başlık kafanızda (?) mi yarattı? Haklısınız, ben de yan yana yadırgamadım değil...

Şu sıra can sıkıntısından fazla takip ettiğim sosyal medya, gazetelerdeki okuyucu yorumları, sözlük ve benzer platformlarda bulunan ve kafamda duracağına, burada dırdırım olsun dediğim iki konum var. Okumak ve beni çekmek isteyenler yazının devamına buyursunlar.

Yapım gereği birisinin ölmüş oluşuna yoğun bir şekilde üzülürüm. Ölüm doğal bir döngüdür, kabul. Fakat genel olarak insanlar kayıplara istemdışı empati kurarlar ve üzülürler diye düşünüyorum. Yanılıyor muyum, olabilir.. Ama böyle paylaşımcı olduğumuza inanmak hoşuma gidiyor. 

Neyse, sataşma amacı gütmeden belirtiyorum ki: Steve Jobs'un hastalığı döneminde ve arkasından gelen ölümüne üzülenlerden biriyim. 
Onunla hiçbir alakası-çıkarı olmayan insanların neden üzülüyor olduklarına anlam veremeyen kişilere de saygı duyuyorum. Saçma bulan kişilere ise anlatmaya çalışmak gibi boş bir uğraş içerisine girmek istemiyorum. Neden üzüldüğümüzü, böyle bir insanın kaybının ne hissettirdiğini, onun, 'yarattığı elmavari eğlence-lüks kullanım aracı olarak görülen bir aletten' ötürü değil de dehası ve kapasitesinden dolayı hayranlık duyulan biri olduğunu sanırım buraya karalamama gerek yok.

Öte yandan gündem olmasından ve popülerliğinden ötürü ülkemizde yapılan RIP iletileri ve "yıkıldık" mesajları birçok kişiye abartı geliyor. Evet, ben de abartı buldum. Ama hakikaten üzücü bir kayıp olduğuna inanan kişiler de yok değil, oldukça varlar. O yüzden yargılamak yerine sağduyulu yaklaşmalı.

Bir diğer dırdırım ise kısa, net ve yine kendimce tartışmaya kapalı:

Başbakanın vefat eden annesiyle ilgili yapılan, başbakana laf sokma amacı taşıyıp, ölüme dair hiçbir maneviyat taşımayan çirkin söylemleri çok zamansız, seviyesiz ve de yersiz buluyorum. 

Çok mu ters bize başbakanın yaptıkları? Ohoo, o kimlere neler neler mi dedi?

Evet mi? 
Bu yüzden her hareketimiz mazur mu görülmeli?
Peki, şöyle devam edeyim:
İstediğimiz kadar ideolojimiz uymasın, istediğimiz kadar haz etmeyelim. Birazcık insansak böyle durumlarda seviye, saygı çıtasını bilinçli bir farkındalık ile artırmalıyız bence.
Olmadı mı? O zaman o çıtayı bir zahmet normal seviyede tutabilmeyi başarmalıyız.
Beceremiyorsak, illa ölümüyle ilgili rahmet ya da yorum yazmamız şart değil.
Çekelim klavyeden parmaklarımızı, bu konu hakkında da konuşmamış olalım ne var?

İnanın ki soğutuyor böyle şeyler beni insanlardan.

Ne saçma, ne zavallı bir ihtiyaçtır ölen bir annenin laf sokmak için kullanılması.
Nasıl bir 'çelik ayna' seviyesidir.
Ülkem evladına bir kez daha hayret ettim doğrusu! 

Gördüğünüz gibi hep gülümseyen hep yapıcı olan biri olmam mümkün değil.

Kızdım.

Budur, bitti, rahatladım.