Tekboynuz

Yaşadıklarımıza, şahit olduklarımıza, işittiklerimize inanabiliyor musun sevgili okur? Biliyor musun, ben inanma evresini geçtim, her defasında biraz daha kanıksıyor olmaktan korkuyorum. Zira, bugüne kadar hiçbir pesimizm türü bu denli kötü niyete bulaşmamıştı. Ve hiçbir hata tüm bunları olağan kabul etmek kadar tehlikeli olmamıştı.
Keşke okumakla kalmasan ve desen şimdi bana, "bak bu ilk değil, evveli gibi bu da geçip gidecek..."Neyse.
Kendimi kötü hissediyorum sevgili okur. Yorgunluğundan ölüyorum tüm bu olanların. Kulaklarım patlıyor konuşmayanların sessizliğinden. Acı bir tat geliyor ağzıma söylenmemiş sözler yüzünden. Beynim karıncalanıyor bildiklerimden. Oysa bilinmeyen bir dünya ne güzel olurdu değil mi? Çünkü bilinenler bizi hayli tüketiyormuş gibi görünüyor. Mesela bu gece yatağımıza gitsek ve uyusak, yeni günde olayların farklı olduğu diğer bir dünyada açsak gözlerimizi ne güzel olurdu değil mi? Öyle bir dünya ki, sessiz boyun eğişimiz, sessizliğimiz almamış bizden değerlerimizi. Öyle ki değerlerimiz bizim için eskisiden bile daha değerli. Ne dersin, belki boşuna umut etmemişizdir. Belki hâlâ bir şans vardır. Belki tüm bunlara rağmen yarın herkes insanlığa uyanır. Ama o zamana kadar sen gözlerini kapa, ben de yanına sıkışayım. Elimde tüm saflığı ve masumiyeti ile bir unicorn masalı, hümanizmin hatrına sana güzel insanlar anlatayım.
iyi geceler