Sevgili Dayatmalarda Kayboluş benim için blogunda öyle bir masal yazmış ki "Çocukluk Anıları" yazımdan esinlenerek. Lütfen okuyun bu güzel emeği, hakikaten harika olmuş! Çok sevimli, çok sevdim!!!
Buradan ona tekrar teşekkür ederim!!!
Psikolojik ve sosyolojik bir mücadelenin içindeyiz... Bundan yıllar önce, 2012'de, bir yazı okumuştum. Tam da Dağlıca (okumak için tık tık ) olayının ardından. Yeniden kendini sıklıkla hatırlatmaya başlamıştı terör. Linklediğim yazımda bir liste var, o sıralarda "sadece" beş satır. Şimdi listelemeye kalksam yanımda durup buz kesmiş elimden tutacak cesaretiniz var mı? ... Okuduğum o yazıda şöyle bir şey diyordu yazar: Günümüz Türkiye’sinde terörün gündelik haberler arasında yer almaya başlaması ve toplumun buna sessiz kalması, bir toplumun yok olmasının yolunun o toplumun değer yargılarını aşındırmaktan geçtiği gerçeğini akıllara getirmektedir. Ne kadarı doğru? Aşındığımız kesin. Peki, aşınan gerçekten değer yargılarımız mı? Neden sessiz kalıyoruz? Umursamıyor değiliz. Üzülmüyor değiliz. Görmüyor değiliz. Hatta 2012'den farklı olarak artık ölmüyor da değiliz. O halde olan ne? Kanıksıyoruz. (TDK /1. -i Çok tekrarlama sebebiyle etkilenmez ...
teşekkür ediyorum..gerçekten bu kadar beğendiysen çok mutlu oldum..
YanıtlaSilsen hep gül ninicim gülücükler peşinde gözyaşları kapının eşiğinde olsun:)
YanıtlaSilsevgiler canım...
@Dayatılanla Yaşamak
YanıtlaSilgerçekten çok beğendim, hayal gücüne sağlık!
@Reçelim
Teşekkür ederim reçelim, dilerim tüm mutluluklar seninle de olsun:)