Rüyada Atatürk'ü Görmek

Gecelerim gündüzlerimden daha yorucu geçiyor. Hemen kafanızı yormayın, mental anlamda. Rüyalarım öyle karışık, öyle değişken, öyle yorucular ki uyanınca her birini yeniden hatırlıyor olmak daha da tüketiyor. Her sabah 'nasıl bir hayal gücüm var', 'aşk olsun bilinç altım' sözleriyle güne başlıyorum. Fakat bu güne başlayışım, dün geceki rüyam çok ama çok değişikti. Ben birini çok sevmeme rağmen, rüyamda ilk kez görmüştüm. Onunla tanışma, canlı kanlı görme imkanına sahip olamamış olsam da, sanki rüyamda onun aldığı nefese şahit olmuştum. Ben rüyamda Mustafa Kemal Atatürk'ü gördüm...

Ben aynı insanım, anı yaşta, aynı boyda, aynı düşüncelerde. Sadece üzerimdeki kıyafetler farklı ve zaman oldukça geride. Bir istasyondayım. Siyahın en mat ve kapkara tonunda bir tren var yanımda. Eski tip bir tren. Vagonunun içine elleriyle kömür atıyor Atatürk. Yaşlanmış. Gömleği ter içinde kalmış, buz gibi bir hava. "Ne yapıyorsunuz?" diyorum, ellerinden almaya çalışıyorum. Sadece gülümsüyor, ses çıkarmıyor. (Rüyama göre o vagon trenin çalışması için gereken enerjiyi sağlayacak olan kazan dairesiymiş)

 Nasıl olur bir tek ben mi yadırgıyorum bu durumu diye gelen geçenin yüzüne bakıyorum. Herkesin derdi sadece trenden yer kapmak. Sonra Atatürk eliyle bana git işareti yapıyor. Anlıyorum ki tren hareket edecek, yerimi almalıyım. İçim burkuluyor, acaba o da gelecek mi düşüncelerimin arasında trenin ön kapısına yürüyorum. Yürüdükçe başım dönüyor, güçsüzleşiyorum. Trene ilk adımımı attığımda uğultu duyuyorum, belli ki çok kalabalık. Sonra sanki birileri bana ön koltuğa oturma diyor, sanki sağlam değil ve tehlikeli. Gözümü dikiyorum, adımlarım git gide zorlaştığından kendimi zar zor o koltuğa atıyorum. Sonra aklıma insanların oraya oturma dediği geliyor ve ben ikili koltukta, koridor tarafına kayıyorum. Bir nebze de olsa korunurum, camdan fırlamam diye düşünüyorum...

kara tren

Sonra makinist "Hadi gel artık seni mi bekleyeceğiz?" diye bağırıyor ve cümlesi bitmeden Atatürk trene ayak basıyor. Nasıl yorgun, nasıl üşümüş. Ağzı, burnu, elleri kömür isi, karası. Mutlu oluyorum geldiği için. Yüzüne bakıyorum, elimle gözlerinin altındaki yaşları siliyorum. Soğuktan gözleri yaşarmış olmalı diye düşünürken yüzüme gülümsüyor. Bir şefkatle elimi iki avcunun arasına alıp sıkıp bırakıyor, adeta teşekkür ediyor...

Tren hareket ediyor ve yola çıkıyoruz. Dümdüz, tertemiz bir asfalt üzerinde gidiyoruz. Tren rayları yok."Nasıl olmaz" diyorum; "belki de geçmişte ray yoktu..."  Kendi kendimle tartışırken git gide hızlanıyoruz. İnanılmaz bir korku kaplıyor içimi. Atatürk'e sarılmak istiyorum ama o koskoca Atatürk, olur mu hiç diyorum. Korktuğumu anlıyor ve yüzüme bakıp yine gülümsüyor. Neden konuşmuyor hiç diye düşünüyorum. "Neden hiç sesini duyamıyorum?" diye sorarken sesim titriyor. Ölesiye korkuyorum trenin aldığı hızdan. Tüm o korkularımın arasında içimden geçen şey şu: "Atatürk hakkında neredeyse her şeyi okudum, tarihinde böyle bir tren kazası yok, korkma nini."
 Hızlı bir şekilde, asfalt üzerinden trenle aldığımız yolda ilerlerken uyanıyorum.
...

Rüya ama, hepsi gerçekmiş gibi...