EV

Domenico'nun en tanınmış çalışmalarından birisi Yaşlı Adam ve Çocuk 

Çocuk esirgeme kurumları ve huzur evleri...

Elden geldiği kadar gönüllü olup, oradaki insanlarla zaman geçirmenin yeri doldurulamaz önemine inanıyorum. Zira onlara ayırılacak az bir zaman, bugüne kanmamayı, yarını şimdiden düşünmeyi öğretebilir insana, ki bu en bencil faydasıdır.

Asıl duygu ise, karşı tarafa hissettirebileceğin mikro saniyelik de olsa önemsenmiş olma hissiyatıdır.

Benim "EV" hayalim, 
ciddi anlamda kuvvetli bir sermaye ve emek gerektiriyor. Emekten yana sıkıntı duymuyorum da, sermaye sıkıntı.

Şimdi benimle oldukça büyük bahçesi olan, kocaman bir ev düşle:

Bu evde, huzur evine gitmek zorunda kalan yaşlılar ve kimsesiz çocuklar beraber yaşayacak.
Birbirlerinin yalnızlıklarını yine kendileri; birbirlerine destek olarak giderecekler. 
Personeli, bakıcıları, gönüllüleriyle beraber sıcak bir aile ortamı olacak.
Bu iki uzak kuşağın birbirlerine arkadaşlık etmesiyle yalnızlık çekme güdüleri bir nebze de olsa azalacak! 

Çocuklar büyüklerine yardımcı olurken; büyükler de ellerinden geldiğince çocukların dedesi-ninesi olacak; yaşamdan dersler verecek.

Gen bağı olmasa da bir aile ortamında büyüyen çocuğun ayakları yere daha sağlam basacak.

Hayatının son birkaç yılında,
kaybettiği ya da terk edildiği ailesinin hüznünü yaşayarak tüketmek yerine, bir çocuğu sahiplenme ve koruma iç güdüsüyle mutlu olacak ihtiyar bir kalp.

Hepsi elde ettikleri yetkinlik ve kontrol hissi ile bakım evine gitmenin getirdiği çaresizlik duygusunun üstesinden gelebilecekler.

Sağlık ve imkan durumlarıyla orantılı olarak küçük küçük seyahatler- müze turları düzenlenecek.

Koca evin, koca bahçesinde istedikleri çiçekleri-sebzeleri yetiştirebildikleri gibi; ayrı bir bölümde de hayvan sevgisini yaşayabilecekleri bilumum sevimli hayvan barındırılacak.

Sağlık, düzen, hoşgörü kelimelerini anmıyorum bile.
Bu işe gönlünü koyan insanın sabrının taşma,uygunsuz davranma lüksü asla olmayacak.

İmkan oldukça bu hayalimdeki EV'lerin sayısı artırılacak.

---

Bu sadece yüzeysel bir anlatımdı; derine inildiğinde paylaşılacak daha çok ayrıntı var.

Okudun ve çok mu ütopik geldi?
Çok bu hayalperest, çok mu imkansız sence?

Bu ülkede ne boş fikirlere, mekanlara, insanlara, saçmalıklara paralar boşaltılıyor haberin var değil mi?

O yüzden benimle birlikte sen de iste.

Gerçekten istendikten sonra olmayacak şey değil.
Belki yeterli kapitale sahip değiliz ama olan var mı, var.
İşte, tam da onların kalplerine dokunmalı, kulaklarına bu hayali fısıldamalı...
Bana yardım etmek ister misin?

Ben kabaca böyle bir "Ev" diliyorum. 
Sen de dile, belki olur...


aslında hiçbir şey hayalde kalmayabilir...

Yorumlar

  1. Bu yazıyı okuyup da hayaline ortak olmamak mümkün değil...

    YanıtlaSil
  2. İstemem mi isterim elbet ama o kapital bendede yok=((Destek sonuna kadar var ama..=)

    YanıtlaSil
  3. muhteşem bir proje.. ne güzel düşünmüşsünüz. harika bir öneri..çok akılcı.. hiçte gerçekleştirlemeyecek bişey değil bu..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Sen de kelimelerini benimle paylaşabilirsin.